DUA
Ulu Tanrım,
Her zaman, her yerde ve her konuda benim de konuşmam
gerektiği düşüncesinden beni arındır.
Çevremdeki insanların hayatlarını yönlendirme ve
hatalarını düzeltme arzusundan beni kurtar.
Konuşurken gereksiz detayları anlatmamam için
beynimi serbest bırak ve bir an önce konuşmanın
sonuna varmamı sağla.
Başkalarının ağrı ve acılarını dinleyebilme
nezaket ve sabrını ver ve bu arada kendi
ağrı ve sızılarımı onlara anlatmamam için
dudaklarımı mühürle (çünkü yılar geçip
yaşlandığımda, ağrı ve sızılar artıyor ve
bunlardan herkese bahsetmek bana
ayrı bir zevk veriyor).
Lütfen tanrım bana arada sırada
benim de yanılabileceğim gerçeğini öğret.
Beni olabildiğince iyi insan yap.
Beni melek yap da demiyorum zira
bu tip insanlarla yaşamak zordur.
Tanrım ummadığımız yerlerde güzel şeyler,
beklemediğimiz insanların güzel işler
yapabildiklerini görebilmemi sağla ve
bana bunu onlara söyleyebilme inceliğini ver.
Beni mantıklı bir insan yap, kötümser yapma,
benim insanlara yardımcı olabilmeme yardımcı ol,
fakat onlara hiçbir zaman
patronluk yapma hevesi verme bana.
Her ne kadar benim çok derin bir akıl stoğum
olduğuna ve bu stoktan başkalarının da
faydalanmasının çok büyük kayıp olduğuna
inanıyorsam da ulu tanrım, bırak bunu göstermeyeyim.
Böylece hayatımın son döneminde etrafımda
birkaç arkadaşım olsun istiyorum.
Amin.
Ataol Behramoğlu
*
BEN ÖLÜRSEM AKŞAMÜSTÜ ÖLÜRÜM
Ben ölürsem akşamüstü ölürüm
Şehre simsiyah bir kar yağar
Yollar kalbimle örtülür
Parmaklarımın arasından
Gecenin geldiğini görürüm
Ben ölürsem akşamüstü ölürüm
Çocuklar sinemaya gider
Yüzümü bir çiçeğe gömüp
Ağlamak gibi isterim
Derinden bir tren geçer
Ben ölürsem akşamüstü ölürüm
Alıp başımı gitmek isterim
Bir akşam bir kente girerim
Kayısı ağaçları arasından
Gidip denize bakarım
Bir tiyatro seyrederim
Ben ölürsem akşamüstü ölürüm
Uzaktan bir bulut geçer
Karanlık bir çocukluk bulutu
Gerçeküstücü bir ressam
Dünyayı değiştirmeye başlar
Kuş sesleri, haykırışlar
Denizin ve kırların
Rengi birbirine karışır
Sana bir şiir getiririm
Sözler rüyamdan fışkırır
Dünya bölümlere ayrılır
Birinde bir pazar sabahı
Birinde bir gökyüzü
Birinde sararmış yapraklar
Birinde bir adam
Her şeye yeniden başlar
Ataol Behramoğlu
*
YAŞADIKLARIMDAN ÖĞRENDİĞİM BİR ŞEY VAR
Yaşadıklarımdan öğrendiğim bir şey var:
Yaşadın mı, yoğunluğuna yaşayacaksın bir şeyi
Sevgilin bitkin kalmalı öpülmekten
Sen bitkin düşmelisin koklamaktan bir çiçeği
İnsan saatlerce bakabilir gökyüzüne
Denize saatlerce bakabilir, bir kuşa, bir çocuğa
Yaşamak yeryüzünde, onunla karışmaktır
Kopmaz kökler salmaktır oraya
Kucakladın mı sımsıkı kucaklayacaksın arkadaşını
Kavgaya tüm kaslarınla, gövdenle, tutkunla gireceksin
Ve uzandın mı bir kez sımsıcak kumlara
Bir kum tanesi gibi, bir yaprak gibi, bir taş gibi dinleneceksin
İnsan bütün güzel müzikleri dinlemeli alabildiğine
Hem de tüm benliği seslerle, ezgilerle dolarcasına
İnsan balıklama dalmalı içine hayatın
Bir kayadan zümrüt bir denize dalarcasına
Uzak ülkeler çekmeli seni, tanımadığın insanlar
Bütün kitapları okumak, bütün hayatları tanımak arzusuyla yanmalısın
Değişmemelisin hiç bir şeyle bir bardak su içmenin mutluluğunu
Fakat ne kadar sevinç varsa yaşamak özlemiyle dolmalısın
Ve kederi de yaşamalısın, namusluca, bütün benliğinle
Çünkü acılar da, sevinçler gibi olgunlaştırır insanı
Kanın karışmalı hayatın büyük dolaşımına
Dolaşmalı damarlarında hayatın sonsuz taze kanı
Yaşadıklarımdan öğrendiğim bir şey var:
Yaşadın mı büyük yaşayacaksın, ırmaklara,göğe,bütün evrene karışırcasına
Çünkü ömür dediğimiz şey, hayata sunulmuş bir armağandır
Ve hayat, sunulmuş bir armağandır insana
Ataol Behramoğlu
|
